Film, 19 Ağustos 1999 Sakarya depreminde sevdiklerini kaybeden bir grup insanın olaydan on yıl sonraki trajik hayatlarını konu alıyor.

 

Melekler ve Kumarbazlar, herkesin halihazırda dramatik algılayacağı bir trajediyi merkezine almış, her bir karakterin depremle ilişkisini, neler yaşadıklarının ötesinde neler hissettiklerini baz alarak araştırmaksızın izleyiciden gözyaşları bekliyor. Yazar-yönetmen bizim için dramı bulup çıkarmak, temellendirmek, büyütmek ve doruğuna taşımak zahmetine girmektense, seçtiği konunun hafızalardaki dramatik kalıntılarına ve izleyicinin tahmin ve sezgi yeteneğine güveniyor. Ama sırf bir adam çıkıp zanaatını çalışmadan bir film çekmeye kalktı diye izleyici onun yerine bu kadar işi yüklenemez, ateş olmayan yerden duman çıkaramaz.

 

Sayılabilecek onlarca hatasının içinde burada bu denli ne idüğü bellisiz bir film için değinmeye katlanabileceğim tek nokta şu: hayatta kaybolmuş, çaresiz, çıkışsız, ne istediğini bilmeyen, kafası kaderi ve varlığının anlamıyla ilgili milyonlarca soruyla dolu olan karakterlerin öyküsünü anlatmak mümkün. Ama bir öykü hayata dair ne kadar çok soru sorarsa sorsun, en azından tek bir kişinin bu sorulara merhem olabilecek bir tezinin olması gerekiyor. Bu kişi de ne karakterler ne de izleyici olmak zorunda; bu kişi kendi kafa karışıklığı için hepimizi sinema salonuna toplama cesaretini gösteren yazar-yönetmen olmalı. Ve bu fikir/çözüm illa filmin içinde bas bas bağırmamalı, satır aralarında hissedilmeli, ki izleyici kendi hayatındaki belirsizlikler yetmiyormuş gibi bir de başka bir adamın bulanıklığıyla gereksiz yere uğraşmasın. Hele hele bu adam sinema sanatını çalışmamış, öykü yazma ve yönetmeye dair kafa patlatmamış, film estetiğinin e’sinden anlamayan biriyse.

 

Melekler ve Kumarbazlar, ne yazık ki birçok benzeri gibi, soyundukları işin hakkını vermeyen insanların sonuçta elde ettikleri ürünlerin sinemamızda film kirliliğine neden olmaktan başka bir işe yaramadığını bir kere daha göstermekten ileri gidemiyor.

 

Selin Sevinç