Bornovalı birkaç gencin hemen hemen tek bir gününde geçen öyküde birkaç mahalle sakininin hayatlarından parça parça diyaloglar akıyor. İkili/üçlü sahnelerle karakterlerin ve onlar aracılığıyla da bir mahallenin portresi, umutları ve sıkıntılarıyla bir varoluş resmi ortaya çıkıyor. Ancak ortada karakterleri harekete yada hareketsizliğe iten nedenler yok, yalnızca yüzeysel ‘oluş’lar var. Finalde de tüm bunlar mini bir öyküyle bir sona bağlanıyor. Nihayet bu finalden biraz filmin meramını ve tezini çözümlemeye başlarken zaten film bitiyor.

 

Bornova Bornova küçük bir espri/dönüşe dayanan bir kısa film fikrinin karakterleri ve atmosferi biraz daha açılmış uzun versiyonu gibi. Hatta renkleri bile bir üniversite bitirme projesinin saf estetik arayışını çağrıştırıyor. Kaldı ki ne kısa filmler var, Bornova’nın anlattığından çok daha derinlemesine ve keskin öyküleri iki dakikada insanın kalbine işliyor. Bornova’da bu olmuyor, hatta istikrarsız birkaç fikir ve estetik seçim de bu zaten tam olmayan öykünün içinde göze batıyor. Dolayısıyla Temelkuran’ın gururlanabileceği bir iki ‘orijinallik’ de hakkını bulamadan çözülüyor.

 

Film, yönetmen İnan Temelkuran’ın 46. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nden ödülle dönmüş olmasına karşın, averaj bir kısa filmin uzatılmışından çok ötede gibi gelmiyor bana. Yine de günümüzde gördüğümüz birçok uzun metraj Türk filminden daha çok sinema tadına yaklaşan bir yanı var.

 

Selin Sevinç