Josh Sternfeld’in ilk uzun metraj filmi En Uzun Gece, bir baba ve iki oğlun eş ve annelerini kaybedişleriyle farklı şekillerde baş etmelerini konu alıyor. Kendisini yalnızlığa hapsetmiş Jim Winters (Anthony LaPaglia), yaşadıkları bunalımlı kasabadan kurtulmaya çalışan hırslı Gabe (Aaron Stanford) ve annesinin kazasından bir işitme cihazıyla sıyrıldıktan sonra derslerinde ve sosyal hayatında bir türlü dikişi tutturamamış Pete (Mark Webber) artık kabuklarından çıkmalıdır. Beş yıldır bu derin yarayla yaşayan Winters ailesi, kasabaya yeni taşınan Molly Ripkin’le (Allison Janney) beraber yeniliklere yelken açar. Üç erkek de kendi yolculuklarını yaşayacak, geleceğe umutla bakmak için birer neden kazanacaktır.

Eşinin ölümünden sonra Jim Winters bir bahçe tasarımcısı olarak yalnızca sorunsuz ve huzurlu bir yaşam arzular. Tek beklentisi oğullarının kendisine ve birbirlerine saygı ve sevgiyle yaklaşması olmuştur. Ama oğulları ona bu hedefinde zorlu engeller çıkarır. Gabe ailesini, işini ve kız arkadaşını bırakıp Florida’da bambaşka bir hayat kurmak ister. Pete yaz okuluna kalmıştır, her şeye karşı ilgisiz ve isteksizdir. Yeni komşuları Molly, Jim’i dinleyen ve anlayan tek kişidir. Jim zamanla bir kadına yeniden yakın olmanın çok da kötü bir fikir olmadığını keşfedecek midir? Gabe çalıştığı ekstra saatlerin karşılığını alıp, sevgilisini geride bırakabilecek midir? Pete yaz okulundan geçip, gerçek potansiyelini gösterebilecek midir? 

Sternfeld sükunet içinde ve ağır ağır ilerleyen aile dramında karakterlerinin yıllardır biriktirdikleri öfkeyi küçük patlamalar halinde filmin geneline işlemiş. Filmin son çeyreğine kadar evde eksikliği daha ilk karesinden belli olan annenin ölüp ölmediğini dahi bilmiyoruz. Sadece üç yalnız erkeğin sıkıştırılmış duygularının zaman zaman sessizliği yırtışını izliyoruz. Başta Jim olmak üzere tüm karakterler patlamaya hazır birer bomba gibi, ama her nasılsa zararsız olduklarını hissediyoruz. Bunlar acınılacak trajik karakterler değil, doğal bir acıyla savaşan sıradan insanlar. Tek dertleri de ölümün getirdiği sıkıntıyı yırtıp hayatı rayına oturtmak. Jim bunu umutla, Gabe kaçışla, Pete de yok sayarak sağlamaya çabalıyor. En Uzun Gece’de Sternfeld bu karakterlerin ölümü kabullenişten sonra gelen bir sonraki adımı atışlarını gösteriyor. Bu adım kocaman ve zafer dolu bir adım değil, ama hayatın içinde var olabildiği gibi önemli bir aşamayı kaydediyor.

Sternfeld küçük ve sıkıcı kasabalarda geçen bağımsız Amerikan filmi furyasından, filmine Molly Ripkin karakterini getirerek biraz olsun ayrılıyor. Molly bu klasik disfonksiyonel Amerikan ailesine ‘normal’ yaşamdan bir titreşim kazandırıyor. Onun gözünden filmin dünyasının dışında bir hayat damarı olduğunu, dolayısıyla gördüğümüzün filmin kabul ettiği norm değil, dönüşmesini beklediği acı dolu ve ayrıksı bir kesit olduğunu görüyoruz. Molly’nin yanısıra Gabe’in kız arkadaşı da filme yumuşak bir hava katan kadın karakterlerden. Sternfeld’in bu kadınlara verdiği rol bize bir ailenin kadın kahramanı eksildiğinde yaşanabilecek potansiyel travmayı salık veriyor.

Sternfeld, bahçeyi hem bir metafor hem de karakterler için bir kaçış noktası olarak belirlemiş. Tedirgin diyaloglar, etraftaki çiçekler ya da araç gereçlere yönelen dikkatle yarım kalıyor. Büyüyen söylenmemiş sözler yığını hayatın sürüp gittiğine işaret eden nesnelerde yankılanıyor. Diyaloglar genelde bol esli, çok sade ve günlük - içerik olarak fazla bir şey çağrıştırmıyor. Böyle bir film belki çok daha fazla ve keskin metaforlardan yararlanabilirdi. Daha sert ve eksantrik iç çatışmalar filmin gri ve gizemli tonlarına yakışırdı.

En Uzun Gece hiçbir zaman acı dolu, dramatik ya da romantik anlarla kabarmıyor, ne volüm ne de ritim öykünün armonisini sersemletmiyor. Filmin bütününe hakim yumuşak bir akustik gitar da seyircinin bu filmden beklemesi gerekenlerin habercisi. En Uzun Gece sakin bir karakter sineması izlemek isteyenler, ağır ve gerçekçi bir filmcilikten zevk alanlar için yazın blockbuster fırtınasından hoş bir kaçış olabilir.

Selin Sevinç