Quentin Tarantino ve Robert Rodriguez’in 1960’lı ve 70’li yılların B-movie’lerine öykünen ortak yapıtı Grindhouse’un Tarantino imzalı genişletilmiş bölümü Ölüm Geçirmez, yaz aylarının aksiyon ve eğlence kaynağı olacağa benziyor. Grindhouse’un ABD’deki başarısız box office sonuçlarından sonra tek başına piyasaya sürülen Ölüm Geçirmez, hem Tarantino filmlerinin keyfini arayanlar, hem de yönetmenden farklı bir çalışma bekleyenler için tatmin edici. Klasik Tarantino diyalogları, yırtıcı kadın kahramanlar ve groovy soundtrack’inin yanı sıra, bu kez yönetmenin duvarlarını yıkmayı çok sevdiği tür geleneğine tamamen –ama her zamanki gibi Tarantino’ca– riayet ettiğini görüyoruz.

Ölüm Geçirmez, ölüm geçirmeyen arabasıyla takip ettiği kadın hedeflerini öldürmekten zevk alan Stuntman Mike (Kurt Russell) adlı bir psikopatın iki aşamalı serüveni. Filmin ilk aşaması kurban profilinin tanıtıldığı ve genç kız katili Stuntman Mike’ın şiddet dolu emellerini gerçekleştirdiği Texas’ta, ikincisi ise kötü adamımızın daha zorlayıcı bir bayan ekiple karşı karşıya kaldığı Tennessee’de geçiyor. Ölüm Geçirmez’de Tarantino, resim kaymaları; aniden renkli görüntüden siyah-beyaz görüntüye geçmeler; ses ve görüntü takılmaları; çizikli, kirli kareler gibi eski günlerin teknik yetersizliklerinden kaynaklanan hataları sinemasına bizzat uygulamış. Sonuçta Tarantino 60-70’ler sinemasının düşük bütçeli, basit hikayeli, amatör ruhlu filmlerini tematik ve estetik olarak taklit etmeyi başarmış.

Eski moda öyküsü ve tür özellikleri yerli yerinde olan film, –türün orijinal yapıtlarının aksine– yüksek teknoloji örneği. Filmdeki görsel ve işitsel ‘hatalar’ teknik donanım eksikliklerinden ziyade günümüz sinemasında mevcut teknik yetkinliği kaynak alarak tasarlanmış. Türün ruhunu yakalamak üzere yaratılmış ve filme serpiştirilmiş bu teknik aksamaların herhangi bir gözalıcı efektten tek farkı hizmet ettikleri amaç. Belki iskelet olarak alınan B-movie türünün insanları böylesine kendine çeken amatör ruhuna yön veren ekonomik kısıtlamalar Tarantino gibi görkemli prodüksüyonları seven bir yönetmene getirilseydi, sonuç hem çok daha ilginç hem de öğretici olabilirdi.

Öte yandan Tarantino’nun bulduğu yöntemlerin barizliği ve hoppalığı bir anlamda filmin lehine işliyor da denebilir. Tür sinemasının hınzır yönetmeni olarak yerini sağlamlaştırmış yönetmenin, bu kez kurallara uyarak tür geleneğini altüst etmesini izliyoruz. Yönetmen öyle yapay ve kasti bir yol geliştiriyor, sinemasında öyle abartılı bir şiddet ve mizah uyguluyor ki, basitçe bir tür çalışması olarak görülebilecek yapıt, Tarantino’nun kalın imzasını son karesine kadar taşıyor.

Ölüm Geçirmez, Rezervuar Köpekleri’nin (1992) restorant sahnesindeki atmosferi, Ucuz Roman’ın (1994) diyalog bombardımanını, Kill Bill’in (2003) güçlü ve vahşi kadınlarını, Tarantino sinemasının alışageldiğimiz şiddetle karışık mizah gücünü ve tüm filmlerine damgasını vuran müzik tarzını bir araya getiriyor. Filmde Tarantino’nun geveze barmen rolünde yer alması ve diyaloglara gömülmüş eski Tarantino filmlerine göndermeler Ölüm Geçirmez’i bir Tarantino klasiği yapmaya yetiyor.

Film sadece Tarantino filmografisinin nadide bir parçası değil, sinema dünyası için de hoş bir hediye. Zira Kurt Russell’ı kibar ve sevimli tavırlarının ardında vahşi ve durdurulamaz bir ölüm makinesi olarak izlemek büyük bir keyif. Filmde özellikle Rosario Dawson, Zoe Bell, Tracie Thoms, Sydney Poitier ve Vanessa Ferlito gibi görece yeni yüzlerin varlığı da filme bitmek bilmeyen bir enerji getirmiş.

Stil saplantısı çoğu zaman seçtiği içerikleri gölgede bırakan Tarantino bu kez de takipçilerini şaşırtmıyor. Ölüm Geçirmez’de de Tarantino sinemasının demirbaşları yönetmenin son stil çalışmasına yön veriyor. Yönetmen adeta sinemanın, kurallarına göre oynandığında her kılığa girebileceğini, her bariyeri aşıp, her izleyiciyi sarmalayabileceğini gösteriyor. Tarantino sinemasında hiçbir sinemasal veri kabına sığmıyor; her duygu ve fikir yönetmenin taşkın sinema enerjisinin ve coşkusunun bir ürünü. Sinemanın şımarık çocuğunun son yaramazlığını kaçırmak bir kayıp olur...

Selin Sevinç