Vizyonun romantik komedilerinden Söz ve Müzik, artık sadece 1980’li yılları anma gecelerinde orta yaşlı hanımları eğlendirmek için sahneye çıkan eski pop yıldızı Alex Fletcher’ın (Hugh Grant) müzik piyasasına geri dönüş öyküsü. 80’lerin pop şarkılarını, kliplerini, şarkıcılarını ve giyimini tiye alan bir video kliple başlayan film, Hugh Grant ve Drew Barrymore ikilisinin müthiş kimyası, Adam Schlesinger’ın nostaljik soundtracki ve müzik piyasasına yapılan hafif ve mizahi eleştirilerle harmanlanmış keyifli bir Marc Lawrence filmi.

Söz ve Müzik yıldızı çoktan sönmüş Alex’in, –filmde Britney Spears’la özdeş– popstar Cora Corman’la (Haley Bennett) çalışma fırsatı yakalaması ve yıldız için yıllar sonra ilk kez bir şarkı bestelemek üzere notalar arasında çırpınışını konu alıyor. Bitkilerini sulamak için evine gelip giden Sophie’nin (Barrymore) edebi cevherini keşfeden Alex, onu da söz yazarı olmaya ikna edip bir hit şarkıyla müzik piyasasına geri dönmeye çalışacaktır. Paslanmış Alex’in yeni pop kültürüne ayak uydurabilmesi için önce müziğin sadece dış görünüm, sözün ise şarkının ruhu olduğunu öğrenmesi, müziğin aslında saf ve gerçek duyguları dile getirdiğinde anlamlı olduğunu anlaması gerekecektir. Sophie’yle kurduğu – elbette romansın da eksik olmadığı– ilişkisinde ikili, müziğe ve hayata dair bir şeyler öğrenirler.

Marc Lawrence, romantik komedisine derin bir altyapı kazandırabilmek için seyrettiği sulara birkaç yarı-sivri gönderme sızdırmadan edemezdi elbette. Ultra-popüler Cora Corman karakteri aracılığıyla film, günümüzün Britney Spears, Shakira ve Beyonce gibi, şarkılarına ve kliplerine spiritüellik ve seksapel katmak için bazen etnik ezgiler bazen abartılı kostümlerle kendilerini yerden yere atan şarkıcılarına eleştirel bir bakış yöneltiyor. Müziğin ve ruhaniliğin para ve ün için sömürüldüğü ve müzik piyasasının yapay ve acımasız gerçek yüzünü eğlenceli sekanslarla anlatıyor Lawrence. Sophie karakterinin bir bestseller roman uğruna kullanılmasını da öyküsüne ekleyerek Lawrence bu dejenerasyonun müzik piyasasıyla sınırlı kalmadığına da dokunduruyor.

Söz ve Müzik alayla anlattığı müzik dünyasını bir yandan hem hayranlıkla kutsuyor hem de bunu yaparken alay ettiği klişelerden kaçamıyor. Tanışma, kaynaşma, kopma ve yeniden kenetlenme klasiği yine süregidiyor; bunları birbirine bağlayan eleştirel ve duygusal doku derinlerde bir yere dokundurmaktan aciz kalıyor. Söz ve Müzik’de, son zamanların Bir Erkek Hakkında (2002) ve Aşk Her Yerde (2003) filmlerine bakıldığında, romantik-komedi geleneği içinde bile dramatik ve duygusal sahne eksikliği hissediliyor.

Ama zaten Grant’ın Aşk Her Yerde’de tanıştığımız kalça atma hareketi; sevimli, hızlı, komik ve neşeli diyaloglar; iki sempatik oyuncunun perdede birbirine ısınıvermesinden daha fazla bir şey aramıyoruz bu sinemada. Oyuncuların sıcaklığı ve keyifli performansları olmasa unutulup gidiverecek bir film olması, bizi Söz ve Müzik’in vereceği eşsiz popcorn akşamının tadını çıkarmaktan alıkoymamalı. Bol kahkahalı ve iki gün boyunca aklınızdan silkip atamayacağınız Way Back into Love şarkısıyla size de romantik-komediler diyarına rotanızı çevirmenizi öneririm.