Genç İspanyol yönetmen Juan Antonio Bayona’nın ilk uzun metraj filmi Yetimhane, bu yıl İspanya’nın Oscar adayıydı. Film, çocukluğunda bir yetim olarak yaşadığı kocaman ürkütücü bir yetimhanede yıllar sonra ailesiyle beraber yaşamaya başlayan bir kadının, evlatlık oğlunun aracılığıyla karşılaştığı esrarengiz olayları anlatıyor. Tek başına izleyiciyi koltuğundan sıçratmanın ötesinde anne-oğul arasındaki sevgi ilişkisi, bazı şeyleri görmek için öncelikle inanmanın gerekliliği, yetim ve bırakılmış olmanın çocukların dünyasındaki dramatik etkileri gibi duygusal temalar benimseyen film, bildiğimiz korku filmlerinden büyük farklarla ayrılıyor. 

Filmde gerçek ve gerçeküstü iç içe. Kimi zaman gerçek kabul ettiğimiz bir olay bir gizem perdesinde gösteriliyor, kimi zaman hayaletlerle ilişkilendirdiğimiz olgular gerçek dünyanın parçaları olarak ortaya çıkıyor. ‘Gerçek’ dünyanın gerçekliği ve hayal/fantazi dünyasının gerçekten uzaklığı sık sık sorgulanıyor, hatta tam tersi şekilde sahneleniyor. Film, tüyler ürpertici olduğu kadar duygusal ve dramatik bir zenginliğe de sahip; üstelik düşündürüyor.

Yetimhane her korku türü hayranının kaçırmaması gereken, gerçek anlamda insanın yüreğini hoplatan anlarla dolu. Ayrıca sinemada duygu ve sanatkarlık da görmek isteyenler için doğru bir tercih. Ne kadar gergin ve huzursuz edici anları da olsa film, görüntüleri, efektleri, müzikleri, oyunculukları, sanat yönetimiyle de her türlü sinemasevere hitap edebilecek itinalı bir işçilik taşıyor. Yetimhane ‘güzel’ bir sinemanın tüm kriterlerini dolduruyor. Kaçırmayın!

Selin Sevinç