Dünyaca ünlü illüzyonist Harry Houdini’nin medyumlara açtığı savaş etrafında dönen ve Houdini’nin sevmeyi öğrenmesiyle tamamlanan, başrollerini Catherine Zeta-Jones, Guy Pearce ve Saoirse Ronan’ın paylaştığı Öldüren Cazibe, haftanın ve yılın en kötü filmlerinden. Houdini’nin (Pearce)medyumların foyasını ortaya çıkarmak üzere koyduğu para ödülleriyle ölüme meydan okuduğu şovlarını desteklediği 1920’lerde geçen öykü, Houdini’nin yaşamını adadığı fikirlerinden ve sanatından çok, içindeki katılığı ve inançsızlığı yumuşatan kurmaca bir aşk öyküsüne odaklanıyor. Para ödülü için annesinin ölmeden önceki son sözlerini paranormal yollardan Houdini’ye açıklamaya aday olan Mary (Jones) adlı sahte bir medyum ve kızı Benji’yle (Ronan) duygusal bir ilişki kuran Houdini, Mary’nin büyüsüne kapılır ve ona inandığı her şeyden vazgeçecek denli aşık olur.

Ne kadar efsane bir isim olursa olsun Harry Houdini’nin yaşamı anlaşılan sahne gösterileri kadar ilgi çekici değilmiş. Bu nedenle olsa gerek Houdini’nin medyumlarla ilgili gerçek saplantısı, böylesine saçmasapan bir olay örgüsüne alet edilmiş. Ve filmin Houdini’nin inadına altını çizmekte israrcı olduğu ruhanilikle gerçekler arasında kalmış öyküsü, ne başlı başına kurmaca bir öykü kadar fantastik ve heyecanlı, ne de gerçek bir öykü gibi ilham verici ve duygu yüklü olabiliyor. Sonuç olarak filmde onu esrarengiz, dramatik ya da romantik kılacak kadar güçlü bir içerik yok.

İçi suçluluk ve sıkıntıyla dolu bir adamın bir kadını görünce yelkenleri suya indirip kadifeden bir adama dönüşmesi ne kadar inandırıcı olabilir? Bir kadın uğruna mı Houdini, hem annesine ulaşmaktan hem de medyumların sahtekarlıklarını açık etmekten vazgeçiyor? Bu gerçekten mümkün bile olsa, filmin bayat konusunu hayata geçiren yapay diyaloglar, setler ve atmosfer, her şeye kadir olabilecek bir aşkın hissini vermekte yetersiz kalıyor.

Öldüren Cazibe’de öldürmek bir yana, kimsenin kılını kıpırdatmaya yetecek cazibe yok. Bu tür filmlerin en büyük kozu olan kostümler ve setler bile bizi başka bir döneme götürmekten aciz. Bunda Jones’un yapay oyunculuğunun ve Ronan’la olan zayıf kimyasının da etkisi var. Nitekim ana-kız gibi görünmeyen ve davranmayan ikili, filmdeki dekor kadar kuru ve tatsız. Pearce ise senaryonun dengesizliğinden hareketle, ne romantik ve duygusal, ne de sert ve karizmatik bir Houdini portresi çiziyor. Ortada hiçbir gerilim, sürtüşme ve beklenti olmadan birbirlerine ilk görüşte iki kendini bilmez budala gibi aşık olan güya hayatın sillesini yemiş bir çiftin, tüm yalanların üstünde göklere çıkarılan ‘gerçek’ aşkı, uzun bir süredir sinemalara gelen en alelade sinema olayı...

Selin Sevinç