Alain Corneau’nun son filmi İkinci Nefes, ne bir gangster filminden bekleneceği gibi gerilimli ve sürükleyici, ne de bir kara filmden bekleneceği gibi hafif bir esrar perdesi, güçlü bir atmosfer ve karizmatik karakterlerle donatılmış. Böylesine zevksiz ve durgun bir öykü ve beraberinde gelen renksiz performanslar (öyle ki karakterler ve oyuncular arasında kimin kim olduğu takip edilebilecek kadar bile farklılık yok) için ayrılmış yaklaşık üç saatlik süresi, filmi tam bir işkenceye çeviriyor. Başrollerdeki Auteuil ve Bellucci sanki bir kara film parodisinde oynuyormuş gibi inandırıcılıktan uzak ve alabildiğine sevimsiz. Filmin tonları çok koyu ve iyi tasarlanmış karelerine rağmen film, fazlasıyla karanlık ve bunaltıcı. Ne yazık ki filmin hitap edebileceği kitleyi belirlemek için yeterince pozitif veri bulamadım. Belki usta yönetmenin sinemasına ilgi duyanlar bu son eserini de değerlendirmek isteyecektir.

Selin Sevinç


Dünyanın Bütün Sabahları’nın saygın yönetmeni, Jean-Pierre Melville’in 1966’da aynı isimle filme çektiği romanı yeniden uyarlayarak, “bugünün gözleriyle, bugünün en iyi oyuncuları, görüntüleri ve kendi kuşkularımız ve ümitlerimizle” kara film türüne dönüş yapıyor. 1958’de geçen hikâye, hapishaneden yeni kaçmış meşhur gangster Gu’yu takip ediyor. Bütün Fransız polis teşkilâtı adamın peşinde. Sevdiği kadın Manouche’la beraber ülkeyi terk etmeden önce para bulmak için son bir iş yapması gerekiyor. Başarılı da oluyor, fakat polislerin çevirdikleri dolap sonucunda kendi suç ortakları onu bir hain gibi görüyorlar. Gu, bundan sonra şerefini temizlemek için ne gerekiyorsa yapacak.