Kayıp Çocuklar Kenti ve Şarküteri gibi filmlerin yönetmenlerinden Marc Caro’nun Hıristiyan sembolizmi ve Dante’nin İlahi Komedya’sına göndermelerle dolu deneysel, nihilistik ve futuristik bilimkurgu filmi Dante 01, psikiyatrik araştırma ve deney merkezi olarak kullanılan bir uzay gemisinde geçiyor. Dünya dışı varlıklarla yaşanan bir çatışmadan sağ kurtulan ve tanımlanamayan bir güçle kutsanan bir tutuklunun gemiye getirilmesiyle, tutuklular ve gemide çalışan doktor ve korumaları kurtuluş habercisi iyileştirici bir güç ve şiddet dolu isyanlar bekliyor.

Din ve bilimin iç içe geçtiği filmde, uzayın ve uzay gemisinin karanlık ve klostrofobik atmosferinde can çekişen insanları izlerken insanlığın bu noktaya nasıl geldiğini ve bundan sonra onu nelerin beklediğini düşünmemek elde değil. Zira filmin sanat yönetimi ve set tasarımında Caro’nun vizyonunu yansıtma yolunda yırtıcı ve karamsar bir dil kullanılmış ve bu sayede derinliksiz karakterler ve dümdüz bir eğriyi takip eden öykü bir parça daha ilginç kılınmış. Caro, bir fikir, hatta yalnızca bir olgu etrafında döndürdüğü olay örgüsünü, aynı filmin izole edilmiş karakterleri gibi hayattan yoksun bırakmış, entellektüel yüklemelere boğmuş, bu ağırlıkla öyküyü paralize etmiş.

Sonuç olarak birçok kişinin izlemekte güçlük çekeceği bir film Dante 01 . Sinemada sembolizm ve anlamsal bulmacalar çözmeyi seven kişileri besleyecek materyal bulunabilir, ama öykünün kendisi bütün bu anlamsal kargaşaların ve süslemelerin merkezinde cılız ve sessiz.

Selin Sevinç