2005 yapımı Aslan, Cadı ve Dolap filminin devam filminde, genç kahramanlar Peter, Susan, Edmund ve Lucy Pevensie kardeşlerin efsanevi Narnia ülkesine bir Londra metro istasyonundan geçiş yapmaları ve orada şeytani ruhlu amcasına karşı Narnia ülkesini 1300 yıl önceki muhteşem günlerine döndürmek için mücadele veren Prens Kaspiyan’ın yanında savaşmaları anlatılıyor.

Sıkıcı İngiliz okul çocukları açıkçası ne kadar esrarengiz ne kadar büyüleyici dünyalara ne kadar akıl almaz yöntemlerle ışınlansa da, orada buldukları dünyada ne kadar hayvan dilegelse, ne kadar huysuz cüce dizegelse, ne kadar bilge aslan günü kurtarsa, ne prensler ne hırslı amcalar ne kılıç kalkan dövüşlere tutulsalar da sonuç, sıkıcı bir yazarın sıkıcı karakterlerini kaynağı, süreci, sonucu hiç de matah olmayan, fantastikliği sihirli bir boru, at insanlar, konuşan hayvanlar, birkaç aslan mucizesi ve cücelerin cüce oluşlarıyla sınırlı olan ortalama bir maceraya salıvermesi ne yazık ki bize hiçbir ufuk açmadığı gibi yalnızca esnetiyor; bu pahalı koşturmacanın bir güzel peri tozuyla paketlenip, bununla karşılaştırıldığında çok daha heyecan verici hayatlarımıza geri dönmemizi diletiyor.

Elbette bu öykünün ilham aldığı, benzer konularla insanlığı yüzyıllarca eğlendirmiş mitolojik öykülere bir lafım olamaz, ama her parası olanın birkaç saf yüzlü çocuk, ve bir makyaj, animasyon ve efekt ordusuyla böyle ruhsuz, kupkuru öyküler yapması da olacak iş değil. Yine de onca emeğin harcanmasına ve sonuçta başı sonu -aynı da olsa- belli bir film yapılmasına karşılık, fazla da yerden yere vurmak istemiyorum. Üstelik fantastik sinemanın, hayatı ve kişiliği cüzdanlarının kalınlığıyla doğru orantılı gelişkinlikte, ürünleri ise buna ters orantılı bir ruhaniyette olan insanlar tarafından icra edildiğini düşünen biri olarak bu fantastik sinemaya ayılıp bayılanlara hitap etmediğimi de biliyorum. Bu yorumlarımı okurların ’kendilik’ süzgeçlerinden geçirmelerini umarım.

Selin Sevinç