Bir grup kadının başına gelen kadınlara has zorlukları bir dostluk ve dayanışma öyküsü çerçevesinde işlemeye kalkan Kadınlar, öznesi olarak belirlediği kitleyi temsil etmek bir yana onurlandırmayı bile başaramıyor. Filmde ne zekice kurgulanmış eğlenceli bir olay örgüsü ne de nükteli diyaloglar var. Karakterler bile günümüz kadınlarının sözde sorunları olarak listelenmiş konuların serpiştirildiği birer maketten ibaret. Bu kadınların ve öykülerinin yanında Sex & The City’nin dünyası bile çok daha gerçekçi ve isabetli.

 

Kadınlar’da kadınların tek derdi ya kocasına sahip çıkmak, ya sahip çıkılacak bir koca bulmak, ya boy boy çocuk yapıp hayatın anlamını bulmaya çalışmak ya da bunların hiçbiri olmazsa kariyer savaşında ruhunu kaybedip bir canavara dönüşmek ve akabinde bunalıma girmek. Bu tablo hoş olmamasına rağmen doğru olabilir, ama yazar/yönetmen Diane English bu sahte kadın hikayelerini öyle bir icra ediyor ki hiç olmazsa güldürebilecek bir film, tabansız teorileri ve bayağı dostluk/romans/güç bileşimiyle ağızda bayat ve ekşi bir tat bırakıyor. Filmin keyifli oyuncu kadrosu da bu sahtelikten payını almış.

Zengin ve lezzetli öykülere gebe ‘kadın’ teması başka yazar ve yönetmenlerden daha taze ve etraflı incelemeler bekliyor.

 

Selin Sevinç