Amerika’nın başkanlık seçimlerinde en güçlü iki aday arasında eşitlik olursa ve ülkenin -filmin verdiği hisse bakılırsa dünyanın- yeni başkanının kim olacağı, apolitik, sorumsuz ve ayyaş bir adamın vereceği tek bir oya bağlı kalırsa ne olur? Kevin Costner’ın canlandırdığı Bud Johnson’ın omuzlarında işte böyle bir yük var. Kızının vatandaşlık görevi çağrılarına aldırış etmeyen Bud, kaderin bir cilvesiyle kendini iki başkan adayının ortasında tarihi bir karar vermek zorunda buluyor.

Filmin bir yüzünde iki başkan adayının Bud’ı tavlama çalışmaları sürerken diğer taraftan Bud ve çok bilmiş kızı arasındaki duygusal ilişkiye odaklanılıyor. Politik hiciv bir yanda yeşerirken, duygusal bir dram da hedef kitleyi genişletme rolünü oynuyor. İronik olarak filmin politik hiciv yanı kısa sürede mizah ve gücünü yitiriyor, tatsız tekrarlarla sönüp gidiyor. Baba-kızın ilişkisi ise klişe bir giriş yaptıktan sonra yavaş yavaş ete kemiğe bürünüyor, zenginleşiyor.

Film sonunda iktidar uğruna kendi ideallerini ve halkını hiç düşünmeden satan politikacıların karşısına,  gerçeklerle ideallerin ayrıldığı bir noktada güç bela küçük yaşamlarını sürdüren cehaletin ufalttığı insanları koyarak zaman zaman güçlü konulara temas ediyor. Özellikle küçük kızın şarkıcı olmak için evini terketmiş annesiyle olan sahnesi gerçek hayatların umutsuzluğu ve politikacıların da dahil olduğu medya dünyasının süslü vaatleri arasındaki çatışmayı dramatik olarak canlandırıyor.

Ne yazık ki kesinlikle elden geçirilmesi ve inceltilmesi gereken senaryonun sarkmaları daha keskin bir filmin önünü kesmiş. Finalde Amerikan halkının en doğru seçimi yapıp dünyanın tek umudu ve kurtarıcısı olacağına dair egoist bir tutum yine gözden kaçmıyor. Bariz hilelerle oy kullanmaya çağrılan Hollywood cilası da nihayet atılmış Amerikan halkına güvenimiz okşanıyor. Hele hele filmin sık sık Bud yerine koyduğu Bud gibilere. Ne mizah ne de politik eleştirisi için değil ama Kevin Costner ve kızını oynayan Madeline Carroll’un performansları için keyifle izlenebilir.

Selin Sevinç