Francis Ford Coppola’nın son filmi Geç Gelen Gençlik’in konusuyla ilgili kısa bilgi almak isteyenleri aşağıdaki dağıtım şirketinin basın bülteninden aldığım bir paragrafa yönlendirmek durumundayım. Filmin ne anlatmak istediği bir yana fiilen ne anlattığını bile cümlelere dökmek kolay iş değil. Ama şunu söylemek mümkün: Film ilk yirmi dakikasından sonra ilkel çağlar, diller ve hayatlarla ilgili ‘macera’sına dalmadan önce normal bir film izlenimi veriyor. Ancak son yüz dakikada zaman, mekan ve kişilerin oradan oraya sıçradığı, tarih, felsefe ve ruh bilimleriyle ilişkili olduğunu sandığım bir karmaşanın içinde öyle bir kayboluyoruz ki, anlamları birbirine bağlamak, bir öykü takip etmek imkansızlaşıyor. Coppola bize sanki Hollywood baskısı altında bunca yıldır içine attığı herşeyi, tüm görgüsü, bilgisi ve estetik anlayışını hep birden tek bir filmde kusuyor.

Sonuç: her şeyden önce kesinlikle enteresan, ama çoğu zaman sinir bozucu derecede zor bir film! İlginç olan bu film için ne kadar dilimin ucuna gelse de ‘sıkıcı’ diyemiyorum. Bir şeyler var, ama ne?

Selin Sevinç


Dominic Matei, İkinci Dünya Savaşı’ndan hemen önceki o karanlık yıllarda akademik çalışmalarına devam eden 70 yaşında bir profesördür. Ancak savaşla beraber yaşanan felaket ortamı ve bir yıldırım onun da yaşamını değiştirecektir. Profesör fiziksel olarak gençlik yıllarına dönmüş, entellektüel zekası ve bilimsel çalışmaları ise Nazilerin bile dikkatini çekecek boyuta gelmiştir. Dil bilimi ve bilinç üzerine yaptığı çalışmalar sırasında hayatının aşkı Laura ile tekrar karşılaşır. Bir süre sonra Nazilerce izlendiğinin farkına varır ve kaçmaya başlar. Bu kovalamaca Romanya, İsviçre, Malta ve Hindistan boyunca devam edecektir. Profesör Matei geri gelen gençliğini, aşkı ve araştırmalarını bu kaçışlarla yeniden yaşamaya başlar. 

-- Pinema Film