Napoli, İtalya’da her sektörde faaliyet gösteren suç örgütü Camorra çatısı altında gerçekleşen beş gerçek suç öyküsünü bir araya getiren Gomorra, 61. Cannes film festivalinde jüri özel ödülünün sahibi olmuştu. Çok satan bir romandan perdeye uyarladığı filminde Matteo Garrone, beş farklı öyküyü bir suç güncesi gibi belgesel-vari bir yöntemle işliyor.

Amerikan gangster/mafya filmleri gibi suçu aksiyon ve dramla devleştiren, özendiren, ya da City of God (Fernando Meirelles, 2002) gibi şiddeti stilize eden filmlere göre Gomorra, çok daha soğuk ve ham bir sinemayla aksiyonun değil suçun içine çekilmenin öyküsünü anlatıyor. İtalya’nın karadeliğini, şaşırtıcı bir şekilde kolaylıkla büyüyen, tüyler ürpertecek kadar gerçek ve gündelik hayatlarımıza yakın bir oluşum olarak göstermeyi başarıyor. Organize suçun yayılım şeklini ve nedenlerini, her yaş, ve eğitimden insanın suça nasıl yönlendiğini gösteriyor.

Filmin montajı, çekimleri, performansları yoğun bir belgesel hissi veriyor. Çoğu zaman gördüklerimiz o kadar gerçek ki bir kameranın orada olmuş olabileceğini hayal edemiyoruz. Bunun bir kurmaca olduğunu akıl almıyor. Bu yöntem aynı zamanda beraberinde zaten bölük pörçük, bol kişili ve öykülü filmi daha da takibi zor hale getiriyor. Hiçbir karakteri yaptıkları işler ve sonuçlarından öte tanımıyoruz. Yönetmenin çizdiği suç manzarasının toplamda yarattığı etkiye bakılırsa bu seçim -potansiyel izleyici kitlesini küçültse de- aslında doğru da görünüyor.

Silahlar, çatışmalar, takip sahneleri vs. görmek isteyen izleyici için Gomorra doğru adres olmayabilir. Bu İtalyan suç güncesi hayatın ta kendisiyle ilgili herkesin yüzleşmek istemeyebileceği saptamalar yapıyor, görmezden gelinenlere ışık tutuyor. 

Selin Sevinç