Gani Müjde’nin yazıp yönettiği Osmanlı Cumhuriyeti, Atatürk olmasaydı ve Osmanlı İmparatorluğu günümüze dek varlığını sürdürseydi ne olurdu fikri üzerinden aslında az buz sayılamayacak bir konuyu sırtlanıyor. Bu fikir üzerinden ne manzaralar elde edilebilecek, ne yaratıcı karakterler, ne zekice espriler yazılabilecekken, tam tersine karşımızda son derece ilk akla gelecek şekilde düşünülmüş ve yazılmış bomboş ve zevksiz bir film var.

Türkiye’de komedi filmi yapmak yalnızca espri yapılacak ortam hazırlamaktan geçiyor sananlar, sanıyorum bu filmin nasıl da hiç komik olamadığını görüp kendilerine bir ders çıkartacaklardır. Eğer sinemacılarımız bir film yazmanın ve yapmanın, araştırma, okuma, tasarlama ve daha neler nelerden geçtiğini anlayabilselerdi, hafife aldıkları belli olan komedi sanatını sinemaya aktarırken, -özellikle de söz konusu gibi bir öykü için- tarihçiler, sosyologlar ve nice bilimadamlarıyla çalışmaları gerektiğini, ve ancak o zaman gerçek anlamda lezzetli ve komik (!) saptamalar, varsayımlar, espriler yapabileceklerini görebilirlerdi.

Gani Müjde’nin sinemacılığına gelince, filmde ne prodüksiyon ve kostüm tasarımı, ne çerçeve, ne ses tasarımı, ne oyunculuk, ne zamanlama var. Film, sinemanın yanlış ellerde nasıl hiçbir şeye benzemediğinin bir kanıtı. Böyle boş ve komik olmayan bir komedinin zihinleri tembelleştireceğini ve mizah dağarcığımızı kirleteceğini düşündüğümden filmi kimselere öneremiyorum.

Filmin sesleriyle ilgili enteresan bir bilgi: Tüm film boyunca Ata Demirer’in nefes alıp verişini, burun deliklerinden girip çıkan havanın sesini duyuyoruz. Stüdyoda ses çekmek ve o sesi işlemenin de ne kadar hafife alınmayacak bir iş olduğunu böylece yeniden anlamış oluyoruz.

Selin Sevinç