Belçikalı Dardenne biraderlerin bu yıl Cannes’da En İyi Senaryo ödülüyle taçlandırılan Lorna’nın Sessizliği adlı filmi, Belçika vatandaşlığı almak için bir Belçikalı’yla evlenmiş Arnavut bir kadının zamanla büyüyen çıkmazını anlatıyor. Lorna eroinman kocasından boşanabilirse para karşılığında Rus bir adamla evlenecek ve onu da Belçika vatandaşı yapacaktır. Ancak boşanmak sanıldığı kadar kolay olmayınca kocasını öldürmek yerine kocası tarafından şiddete uğramış gibi yapar. Ama göçmenler arasında bir mafya gibi işleyen bu işin şakası yoktur, zamanla Lorna’nın tüm hayatı ve hayalleri bu çarkın içinde kaybolur.

Belçika’nın fakir kesimlerinden insan manzaraları sunan Dardenne biraderler bu filmlerinde de geleneklerini sürdürmüşler. Günlük hayatı doğal akışı içinde gösterirken yine anbean ana karakterin en ufak hareketlerine dikkat çekerken, sıradan görünen hayatın derinliklerinden sarsıcı öyküler bulup çıkarıyorlar. Lorna’nın Sessizliği, ‘sanat sineması’ deyip filme burun kıvıracak seyirciyi şaşırtacak denli hareketli, entrikalı ve sürükleyici. Başroldeki Arta Dobroshi’nin performansı görülmeye değer.

Film için tek bir sıkıntım oldu, bahsetmeden geçmeyeyim. Filmin finali benim Lorna’dan beklentilerimi karşılamadı, ya da onun üstündeki ağırlığı yeterince hissedemeyerek ben yanıldım. Bu ani, biraz uyumsuz, düşük ve karamsar final için Lorna’nın evrim çizgisinde bir eksiklik ya da kırılma var gibi geldi bana.

Böyle iç gıcıklayıcı bir doğallık içinde gerçek bir insan dramı sık sık böyle başarılı bir sinema diliyle perdeye taşınmıyor. Kaçırılmamalı.

Selin Sevinç