Nerio Winch adlı bir milyarder suikaste kurban gider. Nerio’nun tüm varlığı ve şirketi o ana kadar kimsenin varlığını bilmediği evlatlık oğlu Largo Winch’e verilecektir. Hem finans dünyasında hem de Winch’in şirketinde çalkantıya yol açan bu haberden sonra, 26 yaşında, maceraperest bir asi olan Largo’nun şirketi ele geçirmesi işleri daha da karıştırır. Nerio Winch’e ve ölümünden sonra şirketine verilmek istenen zararlar Largo’nun döneminde bambaşka bir boyutta ele alınacak, Largo kendine has üslubuyla tüm düşmanların sırlarını açığa çıkarıp babasının mirasını kurtarmak için tüm engellere meydan okuyacaktır.

Nedense Fransız aksiyon/macera tarzı filmlerde, gereğinden fazla sayıdaki yan öyküler hep ana olay örgüsünün yolunu şaşırtır ve etrafı bulandırır. Amerikan sinemasına öykünen karman çorman bir kurgu da olayların takibini iyiden iyiye zorlaştırır. Largo Winch de buna bir istisna değil. Yalnızca babasının şirketinin işleriyle değil, onunla olan ilişkisiyle, kendi yetim geçmişiyle, tanıştığı bir kadınla veya geçmişten bir kız arkadaşla da ilgilenerek bin parçaya bölünen Largo, tüm bunları ancak üstünkörü yaşayabiliyor ve doyurucu bir şekilde ana öyküye kanalize edip bir finale eriştirmekte zorlanıyor.

Largo, geçmişiyle hesaplaşan dramatik bir aksiyon kahramanı olarak, Jason Bourne’u andırıyor. Ama yarattığı etki bundan çok uzak. Çok daha temiz ve yalın bir hedefi olan Bourne’daki karmaşa, yalnızca o hedef yolundaki komplikasyonlardan kaynaklanıyordu. Largo Winch’in dağınıklığı ise çok fazla şey demeye çalışmasından geliyor. Ayrıca Fransızların estetik düşkünlüğü bize Tomer Sisley adında Hollywood’a taşınmaya aday bir aktör kazandırırken, fazlasıyla stilizm kurbanı, uzun, hırslı ve şık olmalarına rağmen bomboş sahneler veriyor.

Tipik Amerikan aksiyonlarından sıkılanlar için bir değişiklik olabilir Largo Winch. Ama Fransızların gerilimin altını doldurmak ve tansiyonu ayakta tutmak konusunda Hollywood’dan öğreneceği birkaç ders daha var.

 

Selin Sevinç