Alette adlı bir moda dergisi yazarı olabilme hayalleri kuran Rebecca Bloomwood kendini alışveriş yapmaktan alıkoyamadığı için kredi kartlarının limitlerini tüketmiştir. Dergiye yaptığı iş başvurusu başarısız olunca aynı binadaki bir finans dergisine girer. Ancak borca batmış bir insan için finans tavsiyesinde bulunmak kolay iş değildir. Bunun yerine Rebecca alışverişi finans dünyası için bir metafor haline getirerek okurlar için yeni bir pencere açar. Ama patronuyla kurduğu romantik ilişki de işindeki başarısı gibi bir yalan üzerine kuruludur. Rebecca’yı ciddi bir sınav beklemektedir.

Amerika kökenli ekonomik krize Hollywood tarzı bir mesaj, hatta bir yardım eli, Bir Alışverişkoliğin İtirafları. Modanın ışıltılı dünyasında körleşmiş, ihtiyaçları ve istekleri arasındaki çizgiyi farkedemeyen, mutluluğu tüketimde arayan, aslına bakılırsa tipik bir tüketim toplumu kurbanı Rebecca bir ders alıyor filmin sonunda, evet. Ama bu ders tam olarak ne?

Film güya ‘markalara köle olmayın’ mesajları verirken, hem sözlü hem görsel koca bir reklam panosunu andıran tam bir markalar geçidi olmaktan hiç çekinmeyip, aslında parayı harcamamayı değil, ekonomik bir çöküntüye neden olmadan paranın nasıl dikkatle, özenle harcanabileceğini öğütlüyor. Film sıfırı tüketmiş bir alışverişkoliktense uzun vadede daha fazla verim alınabilecek sağlıklı ve zengin bir tüketici yaratmanın formülünü sunuyor. Film biletlerinin alışveriş merkezlerinde özel yemek ve alışveriş çeki hediyeli şekilde promosyonunun yapılması da son derece ironik.

Filmin yavan senaryosu ve gülünç diyaloglarını da genel tabloya eklersek, Isla Fisher’ın tüm sempatikliği ve içtenliğine rağmen Bir Alışverişkoliğin İtirafları’nın ikiyüzlü bir tüketiciyi alışverişe özendirme girişiminden başka bir şey olmadığını rahatlıkla görebiliriz. Sinemayı alet ederek izleyicinin kanına girmeye çalışan, üstelik bunun için fazlaca bir artistik çaba sarfetme nezaketinde bile bulunmayan Hollywood filmlerinden sıkıldık. Bunu hepberaber gösterebilmeliyiz.

Selin Sevinç