Mahsun Kırmızıgül’ün yazıp yönettiği Güneşi Gördüm, terör nedeniyle köyden kente göç etmek zorunda bırakılan bir ailenin şehir hayatında yaşadıkları dönüşümü ve sıkıntıları konu ediyor. Köylerinde PKK terör örgütüyle de Türk ordusuyla da aralarında bağlar kurulan Kürt halk, bölgenin güvensizliği nedeniyle köylerinden çıkarılır. Bunun üzerine bir kısmı yasal olmayan yollardan Norveç’e, bir kısmı da İstanbul’a yerleşen aile zorlu çalışma ve yaşama koşullarına ayak uydurmaya çalışır. Bu süreçte kayıplar ve üzüntüler birbirini izleyecek, başka bir hayat kurmakla geride bıraktıkları köylerine dönmek arasında bir seçim yapmaları gerekecektir.

Kırmızıgül Güneşi Gördüm’de göç konusuyla ve köy-kent arasındaki çelişkilerle ilgili farklı senaryoları bir araya getirmiş. Tek bir ailenin fertleri üzerinden savaştan göçe, sağlıktan eğitime, vatan/yuva hasretinden cinsel kimliğe, geleceğe ve gelecekle ilgili umutlara uzanan pek çok alanı kavramaya çalışan bir yelpaze sunmuş. Ne yazık ki film, bu parça parça ele alınmış alanlar arasında güçlü bağlar kurmaksızın bir karakterden diğerine rastgele atlayarak ilerliyor. Her biri kendi içinde ne kadar güçlü olursa olsun hiçbir öyküye derinlikli bir bakış geliştirilmeden yüzeysel, basit dramatik anlar peşinde koşuluyor. 

 

Kırmızıgül’ün dizi mantığıyla ördüğü bölük pörçük anlatımı sık sık başvurulan yavaş çekimli koşma sahneleriyle birleşince arada bir gözyaşı saldırısında bulunan bir yamalı bohçayı andırıyor. Bu anlamda zaten hazmı zor bir duygu sömürüsünün en basit ve klişe tekniklerle yapılmış olması hedef alınan dramatik etkiyi -biraz olsun bilinçli bir izleyici için- tersine bile çevirebilir.

Filmin politik söylemi ise herhangi bir tarafın propagandasını yapmaya kalkışmamasıyla ne kadar artı puanlar topluyorsa da, özellikle Ali Sürmeli ve Altan Erkekli’nin karakterlerine yüklenmiş ağlak haykırışlar ve en bariz barış mesajlarıyla yine çekilmez bir boyut kazanıyor. Aşırı dram ve politika yüklemesi nedeniyle çoğu performansın yara aldığı da açık.

Mahsun Kırmızıgül’ün Türk toplumu ve genel olarak insanlığın geleceğiyle ilgili iyi niyetlerine şüphe yok. Ancak beyazperdeye böyle geniş çapta bir öykü taşımadan önce sinema sanatının yöntemlerini daha bir çalışmak, sinema tarihindeki benzer anlatım tarzlarından faydalanmak filme yalnızca Türk televizyonu izleyicileri için değil evrensel bir sinema izleyicisi için de anlamlı bir derinlik kazandırabilirdi.

Selin Sevinç