Geçen yılın Oscar adaylarından Michael Clayton’ın yönetmeni Tony Gilroy, son filmi Sahtekarlar’da Julia Roberts ve Clive Owen’ı birbirlerini ve çevrelerini kandırmaktan kendilerini alıkoyamayan iki aşık casus olarak perdeye yansıtıyor. Bir kandırmacayla başlayan ilişkileri hiçbir zaman dürüst ve güvenli bir zemine oturmayan ikili, çalıştıkları insanları dolandırıp birlikte normal bir hayat sürmenin hayalini kuruyor. Bunun için çok karmaşık bir planı deliksiz yerine getirmeliler, ama ‘hiç kimseye güvenme’ kuralını hiç akıllarından çıkarmadan.

 

Sahtekarlar bol bol geri dönüp olanları yeniden düşünmeyi gerektirecek komplike dönüşler ve şaşırtmacalar içeriyor. Elbette bu, filmden keyif alınmasını engelleyecek ölçüde değil. Tersine, Roberts ve Owen arasındaki nükteli atışmalar ve ayak kaydırmacalar oyuncuların kimyası ve yeteneklerinin de etkisiyle zevkle izleniyor. Ancak ana öykünün iskeleti yeterli bir taşıyıcı/sürükleyici güce sahip olsaydı bu gel-gitli ilişkiyi izlemek daha bir heyecan verici olabilirdi. Nitekim ‘kim kimi kandırıyor’ hissiyatı çok geçmeden sönüyor ve tekrar tekrar teste tabi tutulan güven teması yormaya başlıyor. 

 

Aksiyon ve gerilimden çok zekice yazılmış, örülmüş ve oynanmış son derece şık bir prodüksiyon izlemek için iyi bir fırsat Sahtekarlar. İzleyiciye düşen kafa yorma payını belirtmeden geçemeyeceğim. İkinci bir kere izlemekte fayda olacak filmlerden. İyi seyirler...

 

Selin Sevinç