Mahşerin Dört Atlısı’nda esrarengiz bir davaya bakan dedektif Aidan (Dennis Quaid), eşinin ölümünden sonra iki oğluyla vakit geçirmektense kendisini işine gömmüştür. İncil’deki dört atlının yerine geçerek kıyameti hazırlamak üzere dört cinayet işleyen dört ayrı katilin peşine düşen Aidan zamanla olaylarla ilişkisinin sandığından daha fazla olduğunu keşfeder.

 

Özel hayatında özensiz, iş hayatında ise saplantılı olan bir dedektif ve mağdur çocuklarının öyküsü bir yanda, dünyayı cehenneme çevirmeye kararlı psikopat katiller diğer yanda... Eşittir, gereksizce grafik, sinir bozucu görüntüler eşliğinde tekinsiz bir atmosfer ve ‘şu dünyanın hali ne olacak’ feryadıyla bulanmış bir korku/gerilim müsveddesi. Mahşerin Dört Atlısı’nı alabildiğine klişe yapan yalnızca bunlar değil. Finalde verilen ahlakçı, hatta parmak sallamacı mesaj ve hiç hesapta yokken gözyaşları bekleyen dramatik bir sahne, en umutlu izleyiciyi bile pes ettirecek denli bayağı.

 

Mahşerin Dört Atlısı’nda ilgi çeken, merak ettiren, heyecanlandıran, ürküten, duygulandıran, tüyler ürperten hiçbir taraf yok. Dennis Quaid filmin içinden yorgun argın geçip gidiyor. Değişik öldürme metodlarına ve motivasyonlarına ilgi duyan izleyicinin dağarcığında averaj bir çeşitleme olarak yerini alabilir.

 

Selin Sevinç