62. Cannes Film Festivali’nde yarışma filmleri yavaş yavaş sinemaseverlerle buluşmaya başladı. Un Certain Regard bölümünün de açılışı perşembe gecesi İranlı yönetmen Bahman Ghobadi’nin  No One Knows About Persian Cats adlı filminin gösterimiyle yapıldı.

Resmi yarışma bölümünün ilk gösterimi Çinli yönetmen Lou Ye’nin filmi, Spring Fever’dı. Bir kadının takip ettirdiği kocasının sonunda bir erkekle yaşadığı eşcinsel ilişkiyi keşfetmesiyle başlayan film, bol bol eşcinsel cinsellik görüntüleriyle dolu iki saati aşkınlık süresi ve dijitalden 35 mm’ye aktarılmış çamurlu görüntüsüyle festivalin en tatsız ve sıkıcı filmlerinden olacağa benziyor.

 

Gösterim sırasındaki ikinci yarışma filmi olan İngiliz yönetmen Andrea Arnold’un Fish Tank adlı filmi ise, şimdilik adından en çok övgüyle söz ettiren film oldu. Londra’nın doğusunda bunaltıcı gençlik yıllarının kurbanı bir genç kızın dansçı olma hayalleri ve annesinin sevgilisiyle kurduğu ilişkiyi merkezine alan film, yalnızca çarpıcı bir kayıp gençlik filmi olarak değil, bir insanın çevresi ve ailesinin yarattığı o dar akvaryumun içinde duyduğu eziklik ve gerginlikleri göz önüne serişi; hayalleriyle içinde bulunduğu reel durum arasındaki o derin boşlukla yüz yüze kalışını ve içinde biriken o nefret ve hırsla boğuşmasını perdeye aktarışıyla festivalin en çarpıcı filmlerinden olmaya aday.

 

Ülkemizde de beğeniyle takip edilen Güney Koreli yönetmen Park Chan Wook’un merakla beklenen son filmi Thirst yine yönetmenin ayrıksı romantizm anlayışını, karanlık mizahını ve gerek görüntüleri, gerek sanat yönetimi, gerekse montajıyla yarattığı alışılagelmedik görsel dünyasını izleyiciye sunuyor. Film, iki saati aşkın süresi ve yer yer kanlı, daima absürd evreniyle izleyiciden belli bir tolerans görebildiği ölçüde kabul görecektir. Şaşırtıcı bir vampir filmi - tüyler ürpertici bir aşk öyküsü bileşimi olarak enteresan, ama dayandığı fikri hızla eskiten bir çalışma.

 

Festivalin bir başka ‘büyük’ filmi de Jane Campion’ın Bright Star adlı dönem filmiydi. Abbie Cornish ve Ben Whishaw’un başrollerini paylaştığı film, şair John Keats’in kısa yaşamının son yıllarını, o dönemde büyük bir aşk yaşadığı kadının gözlerinden anlatıyor. Hiçbir kazancı olmayan zavallı bir şair olan Keats ile sevgilisi arasında ekonomik nedenlerden ötürü bir türlü evlilikle sonuçlanamayan ilişki, izleyici ikili arasındaki çekimi hiçbir zaman keşfedemeden, iki sevimsiz karakterin arasında gidip gelen bir kısır döngüsünden öte bir duygu uyandıramadan son buluyor. Klasik bir Campion duygusallığıyla resmedilmiş film, tüm görsel şıklığına rağmen oyuncularının ve tek notalık senaryosunun kurbanı oluyor.

 

Büyüklerden söz etmişken, Ang Lee’nin son filmi Taking Woodstock da görücüye çıkan yarışma filmlerinden oldu. Meşhur Woodstock Müzik Festivali’nin 40. yıldönümünde festivalin yaratıcılarını perdeye taşımak üzere yapılmış film, bir Ang Lee filmi olarak dikkat çekmektense karakterlerinin absürdlükleri ve hippi kültürünün yayılma sürecine dair ufak bir katkı olarak anılacağa benziyor. Festivalin oluşum süreci ve festivale ev sahipliği eden genç bir adamın müziğin özgürleşmesiyle beraber yaşadığı dönüşüm, çarpıcı bir olay örgüsü olmaksızın, sırtını tembel bir mizaha yaslayarak sinemaya yansıyor.

 

Festivalden haberler ve izlenimler FilmButik’te devam edecek...

 

Selin Sevinç