Dünyanın en meşhur dedektifi ve en önemli kurmaca karakterlerinden biri olan Arthur Conan Doyle ürünü Sherlock Holmes, İngiliz yönetmen Guy Ritchie’nin ellerinde ve Robert Downey Jr.’ın bedeninde perdeye yansıyor.

 

Dehası, karizması ve sivri diliyle tanınan Sherlock Holmes, vazgeçilmez ortağı Dr. Watson’la beraber, çeşitli ritüelleri için insanları kurban eden karanlık bir figür olan Lord Blackwood’u sonunda kapana kıstırır ve idamına bizzat şahit olur. Ancak Lord Blackwood’un ölümünden sonra geri dönüp dünyevi misyonuna devam etme kehaneti gerçekleşir. Korkunç eylemlerini sürdürmek üzere mezarından çıkmış bir katilin karşısında Holmes-Watson ikilisini içinden çıkması oldukça zor bir macera beklemektedir.

 

Sherlock Holmes beklendiği üzere ve olması gerektiği gibi karmaşık teorilerin ortaya atıldığı ve çözüldüğü, kademe kademe ilerlerken her anında yeni gizemlerin yap-bozu daha da bulandırdığı bir olay örgüsünde seyrediyor. Guy Ritchie’nin bol aksiyonun yanında hareketli kamerası ve hızlı zoomları bu içeriğe dair karmaşayı rahatlatmak yerine daha da geriyor ve takibi zorlaştırıyor. Dolayısıyla film özüyle de sözüyle de hızına yetişmesi zor bir üslupla, kalabalık ve geveze, paldır küldür akıyor. 

 

Senaryonun zekası ve oyuncuların kimyasına dair sayılabilecek üç beş iltifat, bu genel olarak yorucu ve kafa patlatıcı filmin aydınlık yanları. Her ne kadar Holmes’un araştırma teknikleri ve küçük detaylardan yola çıkıp bütüne hakim olmasını sağlayan çıkarımları izleyiciyi sürükleyecek kadar enteresanlık taşısa da, öykünün herhangi bir macera filminden farklı bir ekseni ve heyecanı yok. Öte yandan sanat tasarımı ve müzikler, -Ritchie’nin her zaman beceri gösterdiği gibi- popüler kültürün ihtiyaçlarını giderecek doyuruculukta.

 

Sherlock Holmes’u izlerken Arthur Conan Doyle okurlarının bekleyebileceği aristokrat bir zeka parıltısı, ya da Holmes’un can dostu bulmacaların esrarengizliğini görmek pek mümkün değil. Filmi Holmes ve Watson’dan bağımsız olarak, edebi serpiştirmelerin varolduğu bir aksiyon-macera gibi izlemek, filmden alınabilecek keyfin dozunu bir nebze artırabilir.  

 

Selin Sevinç