Usta yönetmen Michael Mann’in son filmi Halk Düşmanları, Amerika’nın, 1930larda banka soygunlarıyla ünlenen John Dillinger başta olmak üzere belli başlı suçlularına ‘halk düşmanı’ ilan ederek savaş açtığı dönemde geçiyor.

 

Johnny Depp, Robin Hood olarak anılan, soygunlar sırasında yaptığı kıvrak hareketleri, Jesse James karizması ve meşhur hapishane kaçışlarıyla Amerikan kültüründe bir kahramana dönüşen, kaçınılmaz ölümüyle de efsane olan John Dillinger’ı canlandırıyor. Dillinger’ın suç, kaçış ve aşkla dolu hayatının bir güncesi gibi akan film, aynı zamanda Dillinger’ın yakalanması için görevlendirilen FBI ajanı Melvin Pervis’in büro çalışmalarını ve Amerika’da FBI’ın doğuşunu da kapsıyor.

 

Kaynak olarak aldığı Dillenger’ın gerçek öyküsüne sadık kalan film, her ne kadar efsanevi bir banka soyguncusunun hikayesinin kaçınılmaz aksiyon/gerilim öğelerini ve karizmatik çekiciliğini taşısa da Dillenger’ın pek de enteresan olmayan maçoluğu, aşk hayatı ve ölümü, filmi -Mann’in tüm çabalarına rağmen- sıradanlaştırıyor. Belki Dillenger ve dönemin diğer soyguncu çetelerinin yükselişiyle paralel ve eşit olarak FBI’ın çıkışı ve Amerika’da korkunun ve teşkilatlanmanın doğuşu işlenseydi, ortaya çok daha derinlikli ve tarihsel olarak da anlamlı bir film çıkabilirdi.

 

Halk Düşmanları daha çok kahramanının gölgesinde kalan aleladenin biraz üstünde bir günce vazifesi görüyor. Mann’in detaylı prodüksiyon ve kostüm tasarımı, keskin görüntü yönetimi ve kusursuz oyuncu kadrosu bile filme gerekli kanı sağlayamıyor. Öte yandan Mann’in filmde yakaladığı çizgiroman-vari estetik, filmin hafif içi boş içerik ve akışını anlamlı bir zemine oturtuyor. Mann’in son dönemde kullanmakta israrcı olduğu High Definition video çekimi ise, filmin sinematik çerçeveleriyle ve prodüksiyonunun ağırlığıyla kontrast oluşturuyor, sinema gücünü zayıflatıyor.

 

Halk Düşmanları’nın enteresan bir özelliği de her olumsuz gibi duran teknik ve artistik kararın hemen ardından tam Mann’den beklenecek usta bir seçimin gelmesi. Filmdeki her türlü karar bir yana, müziklerinin daha ilk anda izleyiciyi yakalayan melodisi, filmin gangster temasının da çizgiroman dünyasının da öyküsünün kayganlığının da altını dolduruyor. Akıllardan silinmeyecek, yıllarca ağızlardan düşmeyecek bir müzik.

 

Halk Düşmanları Michael Mann hayranlarını yeterince tatmin etmeyebilir. Filmin öyküsünün de görünümünün de zaman zaman doyurucu olmadığı bir gerçek. Ancak yine de film, son zamanlarda vizyona giren en izlenmeye değer, gerçek anlamda sinema tadı veren filmlerinden.

 

Selin Sevinç